Bankowe inwestycje w papiery wartościowe stanowią ważny rodzaj dochodowych aktywów: papiery wartościowe (w przypadku banków handlowych wyłącznie instrumenty dłużne, ponieważ banki obowiązuje zakaz utrzymywania akcji), w tabeli 10.1 szacowane na 21% aktywów bankowych, dostarczają około 15% ich przychodu. Papiery te można podzielić na trzy kategorie: papiery wartościowe rządu Stanów Zjednoczonych i agencji rządowych, papiery rządów lokalnych i stanowych oraz pozostałe. Papiery wartościowe rządu federalnego i agencji rządowych są najbardziej płynne, ponieważ można je szybko sprzedać i zamienić na gotówkę przy niskich kosztach transakcyjnych. Ze względu na swoją dobrą płynność krótkoterminowe papiery wartościowe rządu Stanów Zjednoczonych nazywane są rezerwami zapasowymi (secondary reserves]. Najbardziej preferowane przez banki są papiery wartościowe rządów lokalnych i stanowych, ponieważ władze te najchętniej współpracują z bankami, które inwestują w ich papiery. Poza tym papiery wartościowe rządów stanowych i lokalnych zakupione do sierpnia 1986 r. wiążą się z dużymi ulgami podatkowymi: zarówno wypłacane od nich odsetki jak i 80% kosztów związanych ze sfinansowaniem ich nabycia mogą być odliczone od podatku dochodowego. Papiery rządów lokalnych i stanowych oraz pozostałe papiery wartościowe są mniej płynne i bardziej ryzykowne niż papiery rządu Stanów Zjednoczonych, przede wszystkim ze względu na ryzyko niewypłacalności: istnieje pewne prawdopodobieństwo, że emitent papierów wartościowych może nie być w stanie wypłacić należnych odsetek lub wartości nominalnej papieru po upływie terminu wykupu.
