Pierwszy fundusz lokacyjny rynku pieniężnego został utworzony w 1971 r. przez dwóch niezależnych graczy z Wall Street, Bruce’a Benta i Henry’ego Browna, jednak niskie rynkowe stopy procentowe (które w okresie od 1971 do 1977 utrzymywały się na poziomie nieznacznie przekraczającym pułap 5,25 do 5,5%, narzucany przez regułę Q) nie pozwoliły im uzyskać rzeczywistej przewagi wobec depozytów bankowych. Sytuacja uległa gwałtownej zmianie na początku 1978 r., kiedy rynkowa stopa procentowa podskoczyła do ponad 10%, znacznie powyżej wysokości 5,5% maksymalnych odsetek wypłacanych na mocy reguły Q od bankowych rachunków oszczędnościowych i depozytów terminowych. W 1977 r. aktywa funduszy lokacyjnych rynku pieniężnego nie przekraczały 4 mld dol.; w 1978 r. ich aktywa wzrosły do blisko 10 mld; w 1979 przewyższyły sumę 40 mld dol.; w 1982 r. ? 230 mld dol. Obecna wielkość aktywów funduszy lokacyjnych kształtuje się na poziomie około 900 mld dol. Nie będzie zatem przesadą stwierdzenie, że fundusze lokacyjne rynku pieniężnego były innowacją finansową, która odniosła ogromny sukces – czego zresztą mogliśmy się spodziewać, biorąc pod uwagę, że na przełomie lat 1970-1980 stopy procentowe poszybowały daleko powyżej pułapów reguły Q.
